the pr'muts prutst verder

en wie niet weg is, is gezien.

ik ben er.
hij is er.
wij zijn er.
u bent er.

gisteren nam ik mijn eerste nieuwjaarsduik ooit en geloof me, dat vond plaats onder iets aangenamer omstandigheden dan de unox duik op scheveningen. rond 22 graden celsius, een redelijk bemenst strand [de kiwi's hebben vakantie, het lijkt hier wel druk], volop zon en een beetje verbrand ruggetje.
kortom, niets te klagen.

ik waste het jaar weg waarin zoveel gebeurde.
zo verliefd, trouweritus, emigratie, rechtszaak rond kinderen, kinderen, ver weg van lieve vrienden en familie, vier kippen, geen baan, geen visum, een hond, nieuwe vrienden, skype, wél een tijdelijk visum, tóch geen hond, heimwee, nieuwe luchten, liefde, weer aan het werk, afscheid van een vriendin, pinguïns, nog een verhuizing, rare kerst, ziekte, angst, hoop, vertrouwen, liefde.

dat laatste brengt me daar:
lieve lezerds, ik wens u alles maar bovenal een zéér gezond liefdevol nieuwjaar.

this was it.

mijn laatste onregelmatige stukje tekst vanuit NL.
over precies 1 dag, 14 uur en 39 minuten herenig ik mijzelve met mijn liefje.

tot u:
dag vogels, dag bloemen, dag kinderen.
dank voor alles.

en tot straks!

het gevoel is niet weggegaan: mijn éne been is daar en het andere is hier.

ik geniet van de mooiste verzameling fietsen ter wereld, liefste familie, liefste vrienden, fijne bruine broden, de laatste files waarin ik met ‘n glimlach zit, kazen, warmte, de avondvierdaagse met de tofste neefjes ter wereld, de jongerencultuur, terrasjes.

naadloos stap ik in de wereld die me zo bekend is, terwijl ik bijna elf maanden weg was.
m’n [ontmantelde] huuske. feilloos de weg weten naar adressen in rotterdam, arnhem, haarlem of amsterdam. alsof ik niet tien en halve maand ben weggeweest.

naadloos. rechtsrijdend. ik zeg het u.

mijn andere been is daar, in NZ. m’n liefste, ons huis, the kids, bergen, de zee, frische luchten, nieuwe vrienden, andere omgangsvormen, engels, NZ, toekomst.

kortom, ik ga naar huis, maar niet heel erg uitkijkend naar het dag zeggen.

that’s what i am.

bijna naadloos pas ik weer in het nederlandse leven.
familie, vrienden, stad, fietsen, rechts rijden, erg veel mensen, oude en vernieuwde stad, dezelfde caissières, veel gebouwen, de toneelschuur, de weg weten. het lukt allemaal, ook al kostte me dat een klein weekje.

bijna.
er zijn twee werelden.
ik pas hier.
ik verlang naar daar.
ik pas daar.
ik mis hier.

boehoeoeoeoeohoe.
waar ben ik?

maar net niet echt.

het reisje duurde maar liefst veertig uur – van nelson huis tot de aankomsthal op schiphol – waarin ik maximaal zes uur sliep.

ik loop wat rond in een roes, besef ik me.

de koelkast in mijn huis is leeg. mijn geheugen ook. het huis waarin ik tijdelijk terugkeer is niet mijn thuis. wat was mijn telefoonnummer? waar is mijn fietssleutel? boeken, rijbewijs, dit, dat?

boven in een hoekje staan posters die vroeger beneden hingen.

later, update: oké. het zien van mijn schoenencollectie geeft lol.

het heeft me te pakken, de hele dag, voor het eerst sinds vertrek.

het heeft niks te maken met kerst – het voelt namelijk helemaal niet als kerst – maar alles met vrienden en familie. zuslief stuurde geweldige foto’s van mijn lieve neefjes die inmiddels aan de muur hangen, lieve hondius zond me een boek met de titel “the arrival” en toen moest ik nog meer slikken. na het openen  van mijn mailbox was het hek van de dam: de moeder van een mijn liefste vriendinnen is vannacht overleden.

dát doet zo’n pijn.

ik ben er niet.
maar ook wel.
en niet.
of wel…

ongelooflijk bereid om al mijn goede energie aan de NZ-gemeenschap te geven, gooide ik er vandaag vijf e-mails en een geschreven sollicitatie uit.

[...] I am a reliable, accurate, flexible, smart, hard working and an enthusiastic person. I can work very well on my own and like to be member of a team [...]
I hope that you will consider me for an interview [...]

ad en anny reageerden direct. ze hebben een krokettendraaier nodig.

we gingen dus een pintje pakken, om te vieren dat het hier eindelijk als lente aanvoelt én omdat het woensdag was. toen we vertrokken zei ik nog dat we best konden lopen. maar neen, dear stubborn shelley zwaaide met haar sleutels en startte de auto.
de kroeg was gezellig – zeker goed voor een volgende keer want zo ontzettend op loopafstand van ons huis – en na twee ciders besloten we nog wat lekkers te gaan halen. de supermarkt is ook dichtbij en nadat ik een man hielp om de sojasaus te vinden, kwam hij me op de parkeerplaats een bloemetje brengen.

so far so good.
er stond helemaal niets in de weg om dit een hele fijne woensdagavond te laten zijn.

weer in de auto namen we de verkeersregels nog eens door. stop betekent stop en afslaande auto’s die de grootste bocht moeten maken hebben altijd voorrang. zo verder keuvelend reden we op ons huisje aan.

totdat.
ik.
de politiefuik.
zag.
op slechts op twintig meter afstand van onze oprit, ons veilige fijne huis.

dus zei ík f*ck, f*ck, f*ck en gooide shélley resoluut haar stuur om, sjeesde de parkeerplaats in een parkje langs de weg op, siste “pak de spullen” en rende de auto uit, het park in. het zou stom zijn om te blijven zitten, dus deed ik dat ook. we botsten, zij rende verder, viel hard en ondertussen hoorden we een auto met hoge snelheid in zijn achteruit naar ons toe racen.

ik zei weer f*ck, f*ck, f*ck en rende verder de bosjes in. weer iets later zag ik lichtbundels van zaklantaarns. zo stil als mogelijk frutste ik mijn mobiele telefoon uit mijn tas – is het niet een klassiek geval om gepakt te worden doordat díe afgaat – en zette het geluid uit. zo zat ik daar voor mijn gevoel minstens een uur en dacht wel duizend keer dat ik dit niet wilde, minstens zoveel schietgebedjes murmelend.
enfin.
na een minuut of tien trilde de feun en las ik dat shelley veilig thuis was. ik graaide mijn boodschappen bij elkaar, sloop zachtjes het park door, omzeilde de fuik en rende met trillende benen onze oprit op.

epiloog:
een avond later zaten shelley en ik bij de eerste hulp van het ziekenhuis. haar erg dikke blauwe pink bleek op twee plaatsen gebroken.