so long
this was it.
mijn laatste onregelmatige stukje tekst vanuit NL.
over precies 1 dag, 14 uur en 39 minuten herenig ik mijzelve met mijn liefje.
tot u:
dag vogels, dag bloemen, dag kinderen.
dank voor alles.
en tot straks!
oh, my darling
[klik-ker-die-klik]
deze bijzonder creatieve uitlatingen vond ik van de week op een schutting.
zomaar een schutting?
néééééé, zijn schutting!
die
sinds
afgelopen
zondag
ook
de mijne
is.
zo. het hoge woord is eruit!
het gaat hier hard…
erg hart ahum hard!
wat gaat hard?
ik.
mijn man.
wij.
later meer, want ik ben in een verschrikkelijke harde haast.
ik dompel mij in
zachte woordjes,
grote bruine ogen,
gulle lachen,
tranen in ogen,
hand in hand,
giechels,
grote woorden,
verlegen blikken,
sms-jes,
vlinderwolken,
kaarsjes,
briefjes in muffins,
ondeugendheden,
mooie liedjes…
[audio:http://www.prutsmutsprutst.nl/wblg_mp3/mp3/johnlegendsuncomesup.mp3]
‘t wordt wel een beetje saai
[audio:http://www.prutsmutsprutst.nl/wblg_mp3/mp3/ramsesshaffycantate.mp3]
hier.
het jubelt. al vier weken en twee dagen lang. ‘k ben meer dáár dan hier én als ik niet daar ben, zien we elkaar elders of ben ik aan het werk. daarnaast moet ik elke dag mijn sms-geheugen leegmaken.
overwhelming, that’s what it is.
en saai.
voor u.
dit weblog, bedoel ik.
poe hee!
kennelijk deed ik het goed vorige week.
mijn nieuwe werkgevers zijn enthousiast en roosterden me deze week vijf dagen in. ondertussen denken ze me in te kunnen werken als een heusche cook/chef zodat ze zelf ook eens een dagje vrij kunnen nemen. ik ben vereerd!
zwaar is het ook. het valt niet mee om tien uur achtereen te staan, reagerend op elk verzoek dat de keuken binnenkomt. het sterke doch tere ruggetje protesteert dagelijks.
enfin. da’s maar werk, op andere gebieden is het veel spannender.
ik ontmoette hem en hij is véél meer dan leuk.
natuurlijk is hij – as always – anders en onder andere zó kwam het dat we afgelopen dinsdag met een bijna identieke twee en half jarige tweeling vadertje en moedertje speelden. we lijken helemaal te passen, al heb ik geen antwoorden op vragen die door in de tweeling gecharmeerde mensen me stellen.
het is slechts drie weken en zes dagen geleden dat we elkaar ontmoetten.
ontmoetten.
wederom: waar gaat dit heen?
help, mijn sla
staat in volle bloei en vóóral in onze groentetuin.
maandag verwelkomde ik rosie. onze eerste officiële courgette. zoals het een baby betaamt is ze heel zacht en klein. helaas is haar geen lang leven beschoren.
verder tieren de radijsjes welig en groeien de aardappels en de sla de pan uit. de paksoi staat net als de paprika’s nog in de kinderschoenen.
[klik-ker-die-klik]
nu ik er even bij stil sta.
het groeit en bloeit overal om me heen.
ik zeg u: overal.
uw zonnetje in huis
meldt zich.
het is goed hier.
dat wist ik natuurlijk al, maar na tonga gaat een en ander in een stroomversnelling.
inmiddels heb ik net de tweede werkdag bij founders achter de rug en ben ik goed bevonden, volgende week mag ik zelfs dríe hele dagen komen werken. het vermoeden is dat dat alleen maar meer wordt.
ondertussen maakten shelley – de toffe flatmate - en ik zomerse zonnige kerstkaartfoto’s op het strand die u zeker nog gaat zien, zette ik een nederlandse joomla-website online, tuinierde ik wat, leerde mijn broertje me professioneel huis schilderen en maakte ik nieuwe vrienden.
woensdag ontmoette ik glen, een ware amsterdammer doch geboren in canada en woonachtig in NZ. leuk gezelschap, al kan ik na die avond het woord gezellig even niet meer horen. ook met jorge – de portugees – is het goed toeven, ook al is de baan bij sprig and fern die hij me voorzag nog niet rond. hoogstwaarschijnlijk is dat ook niet nodig, zie boven.
hier en daar hoor ik droef nieuws uit nederland. sad, erg sad.
al ben ik ver weg, ik hoop dat mijn goede gedachten aankomen, ook al komen ze van meer dan 16.000 kilometer ver…
en natuurlijk ben ik benieuwd naar u.
hoe gaat het daar?
