the pr'muts prutst verder

de laatste flosse lodder dateert al weer van een tijdje terug – maar na een lange afwezigheid alhier – lijkt het mij de beste optie om weer eens wat over de schutting te gooien.

zo denk ik aan:
- die rare NZ-ers. ze vinden dat de seizoenen op de eerste van de maand wijzigen. we zijn nu dus al in de zomer aanbeland [hoera! vandaag 24 graden];
- vorige maand toen we op een begrafenis werden verwacht. ons twee-daags-per-week-pleeghondje molly [nouja!] werd in stijl begraven, de regen en de wijn daarna, vloeiden rijkelijk;
- het stiefmoederschap. ik voel me gezegend door de wekelijkse aanwezigheid van de driejarige tweeling. inmiddels geloof ik dat zij dat ook zo voelen. en ja, ik ben in love;
- mijn nieuwe business. daar ik besloten heb mijn goede gaven niet te verkwanselen voor een habbekrats [het minimum en vaak maximum uurloon bedraagt $12.50, da's welgeteld €6,02] heb ik nu kantoor aan huis. we maken websites, verbouwen ze, marketieren of doen allerhande administratieve klussen;
- us kippies. ik ben nog steeds in love;
- onze tuin die wederom uit haar voegen groeit. we noemen veggiepatch uno met tomaten, bonen, erwtjes, sla, broccoli, bloemkool en veggiepatch dos met rode uien, prei, meloenen, worteltjes, paprika en vast nog meer. in het zelf gefabriceerde glashuis [vijf ramen van de dump] doen we de zaadjes in aankweek: pepertjes, bietjes, pak-soi, courgettes, stokrozen en lupines. in de kruidentuin staat alles wat god verzonnen heeft en vooral veel koriander;
- wieden. tot ergernis van mijn geliefde weet ik nog steeds het verschil niet tussen onkruid en ander groen. hier en daar verliezen we zorgvuldig gekweekte groente of bloemen;
- de term vierde wereld land. ik kom er later op terug;
- mijn accent. al zeggen ze dat mijn engels uitstekend is, ik ben en blijf een dutchie. beetje jammer als je zelf het gevoel hebt een heusche nelsoniaan te zijn;
- bob twee, onze nieuwste huisgenoot. zie hier z’n geboorte en zijn trotse moeder en kleine broertje;
- mijn geliefde. ik ben nog immer en nog steeds in love.

this was it.

mijn laatste onregelmatige stukje tekst vanuit NL.
over precies 1 dag, 14 uur en 39 minuten herenig ik mijzelve met mijn liefje.

tot u:
dag vogels, dag bloemen, dag kinderen.
dank voor alles.

en tot straks!

okay.
iedereen die me niet heeft opgezocht in NZ de afgelopen acht en halve maand, verwijt ik helemaal niets. ze hebben gelijk, het is best een eind en duurt best wel lang.

ik startte vrijdag op het award winning vliegveldje van nelson voor een kort bompig vluchtje van vijftig minuten naar christchurch.
daar aangekomen was ik ruim op tijd voor de vlucht naar sydney, zo’n drie uur later. gelukkig mochten we daar buiten wachten, onder het genot van siggies, zon en beppen met mijn liefste.
op naar sydney. dit ritje was al iets langer, een kleine drie uur.
in snitnie geen rookmogelijkheden en een uurtje wachten. van snitnie naar bangkok. acht uur. ik kan u zeggen die sloeg in. mijn spaanse buurman sliep ze alle acht, ik nog geen minuut.
in bangkok tankten we wat benzine en moesten we verplicht een rondje lopen. gelukkig hebben ze daar wel rookgelegenheden en een halve sigaret voldeed. sjeesum, dat is me toch goor. als u zich een aquarium voorstelt zonder water maar vol rook, komt u een eind in de richting.
na het uurtje benen strekken weer het vliegtuig in, nu voor een tochtje van maar liefst twaalf uur. twaalf uur.
inmiddels was ik vriendjes met een achttienjarige medelander die veel pluspunten scoorde door me tweeendertig jaar te schatten. haha. dat kon natuurlijk komen door het eerder genoemde slaap- en nicotinegebrek maar dat denk ik eigenlijk niet.
en we hadden mazzel. de twee gasten die tussen ons in gezeten hadden op het eerste stuk waren nu verdwenen zodat wij de enigen in het vliegtuig waren die twee stoelen ter beschikking hadden. toen heb ik eindelijk geslapen, ik denk wel zes hele uren bij elkaar.
op heathrow aangekomen kostte het even om de uitgang te vinden en de enige rookplek aanwezig – buiten – op te snorren. zacht gezegd was het een beetje jammer dat we een paar uur terug al over amsterdam vlogen en dat we vijf [5!] uur moesten roken wachten.

[ondertussen ben ik al vier keer gefouilleerd en heb ik drie keer mijn schoenen uit- en riem afgedaan. in london hebben ze uiteindelijk mijn aansteker afgepakt. whoehoe, gevaarlijk!]

tips voor aanstaande bezoekers: boek een speciale maaltijd – dan krijg je altijd als eerste voedsel-, stop vooraf met roken, boek business class, plan onderweg een nacht of twee in bangkok, hongkong of LA, laat je ophalen door familie!

alle voorgaande resumés samenvattende:
ik ben in luv, geniet van twee parttime kindertjes, woon in een superhuis vlak aan zee in een regio met de meeste zonne uren van NZ, zie dagelijks oranje luchten, adem frisse luchten in en zie sneeuw op de bergen aan de overkant, heb nieuwe vrienden en vriendinnen en ben sinds kort in het bezit van een werk visum.

en ik ben getrouwd. soms klinkt het mij zelfs vreemd in den euren.

maar. om. lange. verhalen. kort. te. maken:
ik kom morgen eventjes naar NL. mijn spulletjes ophalen en voorlopig vrienden gedag zeggen.
voorlopig.
ik neem toch aan dat een ieder dit paradijs wil zien.

resumé [1]
resumé [2]

is instappen als berijder van een auto.
links.
nog immer.

gelukkig rijd ik nog steeds aan de goede kant.
van de weg.
links, that is.

verwarrend blijft het.

we hielden een feessie – op valentijnsdag – en verloofden ons officieus. ook kondigden we een andere datum aan waarop de vrienden verwacht werden.

nog geen drie weken later stond ik in een lange blauwgrijze prinsessenjurk in een piepklein kerkje. jorge, die toen mijn man al was maar nog niet officieel, stond naast me. na afloop van de ceremonie dronken we een glaasje champagne. ín de kerk natuurlijk, ik ben immers in NZ, al had de champagne dan eigenlijk een pint moeten zijn.

we gingen op huwelijksreis en verkenden het zuid eiland. na tien dagen hadden we op de kop af drieduuzend kilometer gereden. we verbaasden ons dat we zoveel tijd hadden voor andere mooie dingen. eigenlijk wilden we niet meer naar huis.

nog eens vier weken later haalde ik de sleutel op van ons paleis. het is van hout, staat op nog geen tachtig meter van de zee, heeft een walnoot-, kastanje-, citroen- en fejioaboom in de tuin en is inmiddels voorzien van een nieuwe kruidentuin. de schommel maakt het af.

op dinsdag en donderdag speel ik moedertje. jorge speelt ook, al hoeft hij niet te doen alsof. de tweeling is bijna drie en door hun engelachtig voorkomen én blonde haar denkt men altijd dat ik de trotse moeder ben.

[wordt vervolgd]

vandaag ben ik precies negen maanden plus één dag op stap. tijd genoeg om een kind te verwekken en te baren maar in de tussentijd deed ik anderszins.

de trip begon in juli vorig jaar met vijf weken india. veel adem, nog meer yoga, eten met één hand en warme temperaturen.
NZ. een eerste eigen huisje, mijn eerste groentetuintje ooit en de maffe huisgenote maakte het leven zeer plezant en spannend bovendien. ondertussen frustreerde ik de arbeidsmarkt [of frustreerde ik mezelf ?] en moest het tongalese paradijs hier om de hoek bezoeken om mijn verblijfsstatus te verlengen. na terugkomst genoot ik een nieuwe kortstondige carrière als illegale keukenmuts.
het sociale leven begon met de huisgenoot. we ontmoetten ian, jorge, glenn, trush, steph, kush andy, fi, mussel andy, phil en vele anderen en zij speelden allen een rol in de maanden vanaf januari.

jorge, de hoofdrol. een aantal onder u weten dat inmiddels.

[wordt vervolgd]

grapje!

ps. ja ja, ik leef nog, NZ leeft nog, wij leven nog. ‘t is alleen ietwat – of eigenlijk nog steeds – druk. dattuuteffeweet.
u was toch niet ongerust?

eerder: boe! [1] [met excuses voor de rare tekens. wiehoe, wordpress...]