the pr'muts prutst verder

… is die hele decembermaand.

hier geen intochten van sinterklaas of pepernoten die al in september in de winkel liggen.

nee, hier lopen we op flipflops en in korte broeken slash rokjes. barbetsjoeien is wat we doen en ons klaar maken voor de zomervakantie. de warenhuizen houden megasales en bedrijven sluiten voor een week of twee. er wordt ge-fund-raised als gekken voor alle goede doelen die je maar kunt bedenken en ook dat gaat vaak via de barbetsjoe.

de kerstman, de kerstman [?] is inmiddels binnengehaald. ons deurp hield een kerst parade en er werd ge-fund-raised, natuurlijk.

in 2000 vierde ik mijn eerste kerst in deze regionen.
ik denk niet dat ik er ooit aan wen.

dat je dan naar de AA gaat om een NZ’s rijbewijs te bestellen. met je mee heb je je NL’se rijbewijs, paspoort, bewijs van adres, je internationale rijbewijs en geld. binnen tien minuten wordt je een tijdelijke beloofd. ze maken een foto terwijl je haar niet goed zit en je rekent af.
dan vraagt ze onverwacht of je je voorhoofd tegen het witte strookje wilt drukken en de letters op rij drie te lezen. stiekem knijp je één oog dicht en je leest de twee kolommen voor. ze zegt dat ze de eerste kolom mist. je probeert het nog eens bij rij vijf, nu met beide ogen.

ahum.

men vreest voor een brilletje, vóórdat ze een NZ’s rijbewijs in bezit heeft.

Volgens de zangeres waren zij en Yolanthe altijd goede vriendinnen en proberen ze die vriendschap nu een nieuw leven in te blazen. “Dat ik nu de waarheid vertel, is wel het minste wat ik voor Yolanthe kan doen.”

[klik-op-de-tekst]

that’s what i am.

bijna naadloos pas ik weer in het nederlandse leven.
familie, vrienden, stad, fietsen, rechts rijden, erg veel mensen, oude en vernieuwde stad, dezelfde caissières, veel gebouwen, de toneelschuur, de weg weten. het lukt allemaal, ook al kostte me dat een klein weekje.

bijna.
er zijn twee werelden.
ik pas hier.
ik verlang naar daar.
ik pas daar.
ik mis hier.

boehoeoeoeoeohoe.
waar ben ik?

zelfs in NZ was het te horen gisteravond, donder, bliksem en knoertharde regen. jaja, via skype natuurlijk, lieve lezers.

ik vond het wel gezellig en dat de tafel en vloer vibreerde bij elke slag wel spannend.

het genieten hield op toen ik vanochtend bij de blauwe ster – u weet wel, die te kopen auto – aankwam. ik zag een halve boom tussen haar voorkant en een achterkant van een andere auto liggen. afgescheurd. gebroken. kaput.
mijn altijd optimistische aard dacht nog “haha, zul je net zien, daar ligt een afgebroken halve boom die natuurlijk geen auto geraakt heeft” of zo iets.

totdat.
ik.
de.
deuk.
zag.

ps. voor de geïnteresseerden: we doen er wat eurootjes af, okay?

okay.
iedereen die me niet heeft opgezocht in NZ de afgelopen acht en halve maand, verwijt ik helemaal niets. ze hebben gelijk, het is best een eind en duurt best wel lang.

ik startte vrijdag op het award winning vliegveldje van nelson voor een kort bompig vluchtje van vijftig minuten naar christchurch.
daar aangekomen was ik ruim op tijd voor de vlucht naar sydney, zo’n drie uur later. gelukkig mochten we daar buiten wachten, onder het genot van siggies, zon en beppen met mijn liefste.
op naar sydney. dit ritje was al iets langer, een kleine drie uur.
in snitnie geen rookmogelijkheden en een uurtje wachten. van snitnie naar bangkok. acht uur. ik kan u zeggen die sloeg in. mijn spaanse buurman sliep ze alle acht, ik nog geen minuut.
in bangkok tankten we wat benzine en moesten we verplicht een rondje lopen. gelukkig hebben ze daar wel rookgelegenheden en een halve sigaret voldeed. sjeesum, dat is me toch goor. als u zich een aquarium voorstelt zonder water maar vol rook, komt u een eind in de richting.
na het uurtje benen strekken weer het vliegtuig in, nu voor een tochtje van maar liefst twaalf uur. twaalf uur.
inmiddels was ik vriendjes met een achttienjarige medelander die veel pluspunten scoorde door me tweeendertig jaar te schatten. haha. dat kon natuurlijk komen door het eerder genoemde slaap- en nicotinegebrek maar dat denk ik eigenlijk niet.
en we hadden mazzel. de twee gasten die tussen ons in gezeten hadden op het eerste stuk waren nu verdwenen zodat wij de enigen in het vliegtuig waren die twee stoelen ter beschikking hadden. toen heb ik eindelijk geslapen, ik denk wel zes hele uren bij elkaar.
op heathrow aangekomen kostte het even om de uitgang te vinden en de enige rookplek aanwezig – buiten – op te snorren. zacht gezegd was het een beetje jammer dat we een paar uur terug al over amsterdam vlogen en dat we vijf [5!] uur moesten roken wachten.

[ondertussen ben ik al vier keer gefouilleerd en heb ik drie keer mijn schoenen uit- en riem afgedaan. in london hebben ze uiteindelijk mijn aansteker afgepakt. whoehoe, gevaarlijk!]

tips voor aanstaande bezoekers: boek een speciale maaltijd – dan krijg je altijd als eerste voedsel-, stop vooraf met roken, boek business class, plan onderweg een nacht of twee in bangkok, hongkong of LA, laat je ophalen door familie!

grapje!

ps. ja ja, ik leef nog, NZ leeft nog, wij leven nog. ‘t is alleen ietwat – of eigenlijk nog steeds – druk. dattuuteffeweet.
u was toch niet ongerust?

eerder: boe! [1] [met excuses voor de rare tekens. wiehoe, wordpress...]