so long
this was it.
mijn laatste onregelmatige stukje tekst vanuit NL.
over precies 1 dag, 14 uur en 39 minuten herenig ik mijzelve met mijn liefje.
tot u:
dag vogels, dag bloemen, dag kinderen.
dank voor alles.
en tot straks!
hmz
het gevoel is niet weggegaan: mijn éne been is daar en het andere is hier.
ik geniet van de mooiste verzameling fietsen ter wereld, liefste familie, liefste vrienden, fijne bruine broden, de laatste files waarin ik met ‘n glimlach zit, kazen, warmte, de avondvierdaagse met de tofste neefjes ter wereld, de jongerencultuur, terrasjes.
naadloos stap ik in de wereld die me zo bekend is, terwijl ik bijna elf maanden weg was.
m’n [ontmantelde] huuske. feilloos de weg weten naar adressen in rotterdam, arnhem, haarlem of amsterdam. alsof ik niet tien en halve maand ben weggeweest.
naadloos. rechtsrijdend. ik zeg het u.
mijn andere been is daar, in NZ. m’n liefste, ons huis, the kids, bergen, de zee, frische luchten, nieuwe vrienden, andere omgangsvormen, engels, NZ, toekomst.
kortom, ik ga naar huis, maar niet heel erg uitkijkend naar het dag zeggen.
d[r]ie day
06-06-09
dat lijkt mij een prima datum om met drie vriendinnen in la france mijn verjaring te vieren.
u vraagt naar mijn leeftijd?
na optellen en delen óók drie.
natuurlijk!
voor als het weer weer terugkomt
het mooie weer, bedoel ik en hoor dan mijn zomer-2009-top-tip-hit-band!
begin bij nummertje drie en dan vijf.
hooray voor NZ…
