the pr'muts prutst verder

that’s what i am.

bijna naadloos pas ik weer in het nederlandse leven.
familie, vrienden, stad, fietsen, rechts rijden, erg veel mensen, oude en vernieuwde stad, dezelfde caissières, veel gebouwen, de toneelschuur, de weg weten. het lukt allemaal, ook al kostte me dat een klein weekje.

bijna.
er zijn twee werelden.
ik pas hier.
ik verlang naar daar.
ik pas daar.
ik mis hier.

boehoeoeoeoeohoe.
waar ben ik?

zelfs in NZ was het te horen gisteravond, donder, bliksem en knoertharde regen. jaja, via skype natuurlijk, lieve lezers.

ik vond het wel gezellig en dat de tafel en vloer vibreerde bij elke slag wel spannend.

het genieten hield op toen ik vanochtend bij de blauwe ster – u weet wel, die te kopen auto – aankwam. ik zag een halve boom tussen haar voorkant en een achterkant van een andere auto liggen. afgescheurd. gebroken. kaput.
mijn altijd optimistische aard dacht nog “haha, zul je net zien, daar ligt een afgebroken halve boom die natuurlijk geen auto geraakt heeft” of zo iets.

totdat.
ik.
de.
deuk.
zag.

ps. voor de geïnteresseerden: we doen er wat eurootjes af, okay?

- een zo goed als nieuwe whirlpool indiana 1400 wasmachine. ze is aangeschaft in juni 2008 en heeft sindsdien een paar wasjes gedraaid;
- een hele fijne blauwe drie deurs opel corsa, ook wel blauwe ster genaamd. met slechts een kleine 73.000 op de teller en in prima staat van onderhoud.

dit is deel één.
misschien na woensdag meer.

meer informatie?
bieden?
belangstelling?
of kent u iemand die dat heeft?
stuur dan een e-mail naar prutsmuts@gmail.com!

dank,
namens het verhuisteam

die dáár is terwijl ik hier ben…

[audio:http://www.prutsmutsprutst.nl/wblg_mp3/mp3/trinityrootsangelsong.mp3]

okay.
iedereen die me niet heeft opgezocht in NZ de afgelopen acht en halve maand, verwijt ik helemaal niets. ze hebben gelijk, het is best een eind en duurt best wel lang.

ik startte vrijdag op het award winning vliegveldje van nelson voor een kort bompig vluchtje van vijftig minuten naar christchurch.
daar aangekomen was ik ruim op tijd voor de vlucht naar sydney, zo’n drie uur later. gelukkig mochten we daar buiten wachten, onder het genot van siggies, zon en beppen met mijn liefste.
op naar sydney. dit ritje was al iets langer, een kleine drie uur.
in snitnie geen rookmogelijkheden en een uurtje wachten. van snitnie naar bangkok. acht uur. ik kan u zeggen die sloeg in. mijn spaanse buurman sliep ze alle acht, ik nog geen minuut.
in bangkok tankten we wat benzine en moesten we verplicht een rondje lopen. gelukkig hebben ze daar wel rookgelegenheden en een halve sigaret voldeed. sjeesum, dat is me toch goor. als u zich een aquarium voorstelt zonder water maar vol rook, komt u een eind in de richting.
na het uurtje benen strekken weer het vliegtuig in, nu voor een tochtje van maar liefst twaalf uur. twaalf uur.
inmiddels was ik vriendjes met een achttienjarige medelander die veel pluspunten scoorde door me tweeendertig jaar te schatten. haha. dat kon natuurlijk komen door het eerder genoemde slaap- en nicotinegebrek maar dat denk ik eigenlijk niet.
en we hadden mazzel. de twee gasten die tussen ons in gezeten hadden op het eerste stuk waren nu verdwenen zodat wij de enigen in het vliegtuig waren die twee stoelen ter beschikking hadden. toen heb ik eindelijk geslapen, ik denk wel zes hele uren bij elkaar.
op heathrow aangekomen kostte het even om de uitgang te vinden en de enige rookplek aanwezig – buiten – op te snorren. zacht gezegd was het een beetje jammer dat we een paar uur terug al over amsterdam vlogen en dat we vijf [5!] uur moesten roken wachten.

[ondertussen ben ik al vier keer gefouilleerd en heb ik drie keer mijn schoenen uit- en riem afgedaan. in london hebben ze uiteindelijk mijn aansteker afgepakt. whoehoe, gevaarlijk!]

tips voor aanstaande bezoekers: boek een speciale maaltijd – dan krijg je altijd als eerste voedsel-, stop vooraf met roken, boek business class, plan onderweg een nacht of twee in bangkok, hongkong of LA, laat je ophalen door familie!

maar net niet echt.

het reisje duurde maar liefst veertig uur – van nelson huis tot de aankomsthal op schiphol – waarin ik maximaal zes uur sliep.

ik loop wat rond in een roes, besef ik me.

de koelkast in mijn huis is leeg. mijn geheugen ook. het huis waarin ik tijdelijk terugkeer is niet mijn thuis. wat was mijn telefoonnummer? waar is mijn fietssleutel? boeken, rijbewijs, dit, dat?

boven in een hoekje staan posters die vroeger beneden hingen.

later, update: oké. het zien van mijn schoenencollectie geeft lol.

alle voorgaande resumés samenvattende:
ik ben in luv, geniet van twee parttime kindertjes, woon in een superhuis vlak aan zee in een regio met de meeste zonne uren van NZ, zie dagelijks oranje luchten, adem frisse luchten in en zie sneeuw op de bergen aan de overkant, heb nieuwe vrienden en vriendinnen en ben sinds kort in het bezit van een werk visum.

en ik ben getrouwd. soms klinkt het mij zelfs vreemd in den euren.

maar. om. lange. verhalen. kort. te. maken:
ik kom morgen eventjes naar NL. mijn spulletjes ophalen en voorlopig vrienden gedag zeggen.
voorlopig.
ik neem toch aan dat een ieder dit paradijs wil zien.

resumé [1]
resumé [2]

is instappen als berijder van een auto.
links.
nog immer.

gelukkig rijd ik nog steeds aan de goede kant.
van de weg.
links, that is.

verwarrend blijft het.