the pr'muts prutst verder

tenminste, dat zeggen ze hier.
over een kwartier is het één september en dan begint officieus de periode van nog meer groen, blommekes, nesten en hogere temperaturen. de lammekes zijn trouwens al lang geboren, maar dat verbaast me niets. elke new zealander heeft tien schapen.
oh nee, da’s een gemiddelde.

ondertussen is het vrij fris. nog steeds.
gisteren schafte ik mezelf een zuiver new zealands schapevachtdekentje aan. wolletjes zijn er immers genoeg. zie boven.

terwijl wij – mijn flatmates en i – het geregeld koud hebben, maken we het ook gezellig. america meets england meets holland, nice. vooral de engelse dame heeft mijn voorkeur. ze is van om en nabij dezelfde leeftijd, heeft een fijn accent en is grappig en gezellig. de amerikaanse is meer van de weight watchers ontbijt cereals, 24 uurs televisie en doet ondertussen haar buikspieroefeningen. niet helemaal mijn cup of tea dus.

ondertussen worden we vermaakt met zonsondergangen waar je stil van wordt.
vandaag eentje om te lekkerbekken, morgen meer!

er zijn een aantal stappen te nemen om een instant kiwi te worden en die stappen vorderen gestaag.

ik begon met warm ondergoed en een dikke wollen trui. daarna volgde – na weken van drooglegging – de eerste fles new zealandse chardonnay. een lokale simkaart was zo gekocht en ook een bankrekening bij de enige echte new zealandse bank liet zich snel openen.

op naar stap b in de vorm van het vinden van een fijn huisje of op zijn minst een kamer. met snelle internet toegang natuurlijk. [hier typ ik op lieve broeders laptop omdat mijn mac een telefoonverbinding niet kent. duh. en dan doet zijn toetsenbord het ook nog eens niet. dubbel duh.]

dus dames, heren ook: vanaf heden ben ik in het bezit van een nieuw adres.

het stulpje staat in nelson en bestaat uit een hele grote kamer met een tweepersoonsbed, een tafel, nachtkastje en staande lamp. de badkamer grenst aan mijn kamer en is helemaal voor mij alleen.
de keuken en woonkamer deel ik voorlopig met twee andere internationale vrouwen. de verbinding: wifi broadband, na dinsdag zult u me weer op skype aantreffen. het uitzicht: de balkondeur toont een groene heuvel en de zee.

ik zeg cool, sweet en meer van zuks.

ps. wie geïnteresseerd is in een fijn vakantie adres/telefoonnummer/skype: let me know!

durf het maar zo te noemen.
ikke niet.

de logeerkamer kijkt uit op bergen, groen en schapen. sneeuw op de toppen. we hebben geen buren in 5 km omtrek. ’s nachts heb ik bijna al mijn kleren aan, de kruik doet de rest. de lucht is frisser dan fris, maar mn nichtjes overtreffen dat.

ik ben aan ‘t wennen.

reizigers hebben het maar druk. omdat ze continu ergens anders zijn moeten ze alles zien en zijn ze steeds op weg. lijstjes moeten worden afgevinkt. de lijstjes bevatten bezienswaardigheden, mooie uitzichten, speciale dieren en de lekkerste lokale hapjes.
but.
vandaag heb ik vrij.
bovendien is iemand die thuis is geen reiziger meer, al doet m’n rucksack anders vermoeden.

vandaag heb ik voor het eerst sinds tijden uitgeslapen, m’n nagels geschoren en benen gevijld.

ontbeten in mijn favoriete tentje.
wat gewandeld tussen de buien door.

als het goed is eet ik straks – door een franse op tahiti wonende in het hostel verblijvende kok bereidde -  crevettes. helaas is ie gepensioneerd.
dat had ik niet gedaan als ik de aucklandse blonde rastajongen, die ik een jaar of wat gelee in het vliegtuig ontmoette, had kunnen bereiken. hij antwoordt niet. wat is dat toch met blonde rastajongens?

enfin.
a table!

mijn hart barst bijna uit haar voegen.
dat zou kunnen komen door de eerste drie wijntjes die ik dronk na vertrek uit haarlem.
ik geloof van niet.

[klikkerdiekli-hik]

het feest der herkenning.
ik slaap wederom in suburb mount eden te auckland. naast veel japanse import, zie ik de mooie brede maori gezichten. in mijn oren bekende vogelgeluiden. mensen in het algemeen: praatgraag, vriendelijk en behulpzaam.
de volle maan schijnt helder.

het weer houdt niet over. het is fris en is na india eigenlijk koud te noemen. ik schafte mezelf terminal underwear, een kekke spijkerbroek, een wollen trui en sokken aan. en schoenen, natuurlijk. eigenlijk zijn het laarsjes, met hakken en al. in de grote stad wil ik toch een beetje op mezelf lijken.

het is randje lente, maar ‘t regent hier meer dan dat het vriest. als het niet regent is de hemel zo blauw als dat ik het zelden zag. de zon warmt me.

nog twee dagen auckland, dan het grote weerzien met broerlief en familie. we belden gisteren & da’s tamelijk raar vanaf een local landline.

ik voel me meer dan gelukkig.

sjeesum.
zit ik me hier suf te typen, wordt tot tweemaal toe de verbinding verbroken en is alles foetsie.

anyway: ik wilde u ff melden dat ik hier ben. hier zeggen ze mate tegen me.
da’s weer eens wat anders dan het eeuwige ge-sir van de afgelopen weken. daar betaalde ik 10 RP voor een indiaas kopje koffie. nu is dat 3,80 OZ dollar.

met andere woorden: het uitzicht in de terminal van sydney kan me niet snel genoeg veranderen. ik ben op weg naar mijn geliefde pippi langkous dorp. nog vier uurtjes.

u hoort snel van me.

ik gooi er gewoon nog eentje achteraan.

inmiddels ben ik al een dag of twee alleen: mijn nieuwe vrienden hebben me in de steek gelaten en zijn weer terug op hun eigen honk. ik geloof niet dat het mij lag.

plaats van schrijven: fort kochi, een bedrijvig handelsstadje op een schiereiland dat in 1503 door de portugezen werd ingelijfd. de nederlanders deden dat in 1663 op hun beurt nog eens dunnetjes over en lieten behalve typisch hollandsche huizen, een dutch cemetery en kerken, het zogenaamde dutch palace achter. in het paleis wordt thans de historie van kochi verhaald, onder andere door het tonen van plattegronden. ik heb me zeer vermaakt, wat denkt u van deze titel “couchin – met fijn onderhoorige landstreeken” getekend door ene janssen in 1691, en verbaast het u ook dat de bewoonbare gedeeltes in 1696 werd opgedeeld in de gebieden gelderland, vrieslan en groeningen? wist u dat er in 1765 gemeten werd in rijnlandsen roeden? enfin, na de nederlanders kwamen in 1814 de engelsen die het stokje weer overpakten. uiteindelijk werd india in 1947 onafhankelijk verklaard, onder andere door de invloed van mahatma gandhi.

al met al een fijn stukje geschiedenis [in een notendop]. ik weet nooit zo goed of ik me moet schamen, plaatsvervangend bedoel ik dan.

verder huurde ik vandaag naar goede traditie een fietsje en ving zodoende wat wind. allej*z*s, wat is het hier warm. ook schafte ik me wat lokale kledij aan zodat mijn vrouwelijke delen wat minder worden bekeken als ik alleen op straat loop. de mannen zijn allervriendelijkst en nodigen me – nu ik alleen ben – uit voor een ritje achter op de brommer of een biertje. da’s trouwens voor mij een nieuw fenomeen. waar in thailand witte [vieze, dikke] mannen met mooie thaise meisjes lopen, is dat hier omgekeerd. een nieuwe trend? emancipatie ten top?

genoeg geleuter voor vandaag, ik ga mijn tasje maar weer ’s inpakken. morgen vertrek ik per trein naar cannur en ga hopelijk genieten van wat strand, blauwe zee en natuur. tot daar!

schreef ik al dat [zuid] india meer dan tof is?
zo niet, dan bij deze, en dat ondanks het feit dat ik maar niet wen aan de meestal vochtige hitte en peentjes lijk af te scheiden.

vandaag ben ik precies een maand op pad en dat vierde ik met een overheerlijke masala chai. pfiew, een [1] maand pas en ondertussen heeft de spelende vrouw weer een boel gezien en geleerd.

ik vat voor u samen:
- ga nooit, maar dan ook nooit, op reis met meer dan vier personen. groepsreizen zijn aan mij sowieso niet besteed en als die groep dan ook nog eens een gemiddelde leeftijd van 20 jaar, een hoog MTV- en “ik-lust-dit-niet”-gehalte heeft zou je geirriteerd kunnen raken. gelukkig ben ik heel zen geworden;
- wordt vriendjes met een berlijnse meid van koreaanse afkomst die tijdelijk in bangalore woont en logeer bij haar;
- negeer alle bommen die daar geworpen worden en verbaas je op je eerste openlucht disco in die zes-miljoen-mensen-stad;
- stap daarna met nog twee nieuwe vrienden in de nachtrein naar alleppey en organiseer een backwatertour. aanschouw bontgekleurde ijsvogels, laat de kok lekkere hapjes koken, zwem in het grootste meer dat india rijk is en laat je ’s nachts door de golven in slaap wiegen;
- reis vervolgens door naar kumily en geniet van frissere temperaturen. zie thee-, koffie- en allerhande kruidenplantages, bergen en wolken en bezoek je eerste echte heusche wildlife park;
- huur een gids, ga op een bamboevlot de rivier over en volg wilde zwijnen-, herten-, olifant- en tijgersporen;
- volg de gids als hij plotsklaps tijgergegrom hoort. en dan bedoel ik: tijgergegrom. ren dan samen met de gids hard weg, heel hard.
- wordt heel klein en nietig & tegelijkertijd onderdeel van alles – aarde, hemel, kosmos en universum – als je oog in oog staat met een kudde wilde olifanten. het waren er maar liefst tien, twee baby’s met acht tantes en/of moeders. ik overdrijf nu eens een keertje niet. [net zoals anderhalf jaar terug werd ik emo. toen door die toekan in costa rica en nu wilde ik zelfs heel hard een potje huilen van ontroering, grootsheid, kleinheid. is dat zen?]
- zak na deze avonturen verder af naar beneden en zie grootse kliffen en de wilde arabische zee in varkala. als het hoogseizoen is is het daar vast niet zen, het dorp is een [1] groot hotel/guesthouse/toeristenshop/restaurant met apfelstrudel. the prutsmuts wordt daar meestal niet zo blij van, edoch, het ene nachtje was oke.

[wordt vervolgd]