het kuttige van cd hoesjes

zijn die armpjes. u weet wel, die stukjes waarmee aan boven- en onderkant het andere plastic plaatje vastgehouden wordt. als de cd bijvoorbeeld van tafel valt dan kunnen we er donder op zeggen dat één van die twee armpjes afbreekt.

vanavond kwamen twee fijne ex-collega’s eten. ik in volle vaart qua eten, zij wat betreft kadootjes: miles davis in a soulful mood maar met inmiddels één pootje en the rough guide van new zealand.

ik zeg dan sweet.

ps. en dank miles natuurlijk…

ik ben een hele echte tark

en voor het geval u het woord niet kent:

tark (de, m/v)

1 viezerik, viespeuk
2 verzamelaar van muk [> zie muk]
3 iem. die het woord stoffen niet kent

kijker één liet het afweten op vage gronden. gelukkig maar, want een man, twee kinderen en een hond in dit bescheiden stulpje is waarschijnlijk ook voor mijn buren teveel van het goede.
morgen komt kijker twee en ditmaal is het een allenige dame. ze zéggen dat vrouwen een beter oog hebben voor stof en viezigheid. ik vermoed echter dat ze mij hebben overgeslagen bij het uitdelen. dus en enfin, wederom grossier ik in emmers zwart sop.

ondertussen staat de auto bij een schadebedrijf en kocht ik in hooguit vijf minuten een gans nieuwe wasmachine. vijf minuten! da’s echt een unicum voor deze meestal twijfelende, prijs vergelijkende, recensies lezende pr’muts.

en ik blijf de kringloop aanrijden. gisteren doneerde ik een versterker met boxen, een zak met wol [haha, uit mijn haak- en breiperiode], een tent [kostte € 13,95, maar deed het niet], ‘n vuilniszak met schoenen, één met kleren en een monitor en pc uit 1998. het milieuplein bedeelde ik met twee krakkemikkige tuinstoelen [ik heb helemaal geen tuin], twee verweerde plastic klapstoelen, een boomstronk [dat stond zo leuk op het kleinste balkonneke van haarlem] en wat hout [altijd handig].

dat u niet denkt dat ik hier zit te niksen.

het zijn echt mannen

die niet kunnen autorijden.

sjeesum.

gisteren reed zo’n sukkel voor de tweede keer in een half jaar tijd een deuk in mijn auto. gelukkig zat ik er wederom niet in. tsk & pfk, een geparkeerde auto lijkt een makkelijke prooi voor de heren.

ik klop dit onheil snel af, maar was te laat. zojuist ontplofte mijn wasmachine.
na het warm water debacle van vorige week lijkt me dat het nu wel klaar is met dit soort ongein.

tsk, vogels fluiten al om vijf uur des morgens

of misschien nog eerder.
de wereld klinkt fijn zo vroeg.

het weekendliefje deed zijn naam geen eer aan en verraste me gisteravond met een bezoek. jammer genoeg moest ie heel vroeg aan het werk.

and the winner is…

poehee, sinds ik vrij ben heb ik het drukker dan ooit. je zou bijna zeggen dat werken voor een baas meer rust brengt.

ik ren van hot naar her, doe wat kleine opdrachtjes [leuk], ging naar toneel met m’n toneelclubje [leuk], zong een ganse zondag [leuk], blijk voorzienend geweest te zijn want sloot al een ziektekosten-verzekering-in-het-buitenland af [slim], vind zomaar drie grote blauwe enveloppen op mijn deurmat [au!], ging uit eten met haarlemse fans [leuk], heb twee oppassers voor mijn auto gevonden [fijn], maak snode plannen voor een afscheidsdinertje voor de familie [leuk], ga dit weekend met twee liefste vriendinnen naar frankrijk [leuk], sport in de sportschool [au maar fijn]. en als klap op de vuurpijl heeft zich ondertussen een potentiële onderhuurder aangediend.

die
vanavond
komt
kijken
keuren.

waardoor ik me de afgelopen twee dagen vreselijk heb uitgesloofd. drie keer fietste ik vol beladen naar de kringloop, heb alle plafonds gestofzuigd, het trappenhuis geschoond, vijf vuilniszakken met oude kleren gevuld, zo’n achttien emmers vies sop weggespoeld, de badkamer ontkalkt en twee vloeren gesopt.
en nóg ben ik niet klaar.

bij deze stel ik me verkiesbaar tot de slechtste poetster van haarlem en omstreken. daarnaast opteer ik voor de verkiezing van de grootste verzamelaar van muk.

ps. de hoofdprijs is natuurlijk de onderhuurder, dat snapt u.

dat was een lekker dagje

- na de ochtendkoffie ga je lekker douchen. uiteindelijk was je jezelf met het ouderwetse washandje en koud water, aan de wasbak. het warme water is stuk.
- volgens de NZ-se ambassade kun je vooraf geen werkvisum krijgen. als je daar een baan vindt moet je dat lokaal proberen te regelen.
- het nieuwe joomla-template blijft verspringen, ook al maak je 4 verschillende stylesheets.
- je reist af naar rotjeknor. in plaats van een kleine 50 minuten doe je er op de kop af 1 uur en 42 minuten over.
- de reiswinkel die je alles kan vertellen over werken in het buitenland vertelt je niets dat je al niet weet.
- je onderburen hebben inmiddels de boiler bijgevuld. je herinnert ze eraan de boiler te resetten. wordt vervolgd.
- je gaat bij beste vriendin n. een webcam en skype installeren zodat je over een maand of wat lekker abroad kunt skypen. natuurlijk heeft ze geen headset.
- op de terugreis naar haarlem is er heulemaal geen treinverkeer meer tussen delft en den haag. het kost je 1 uur en 58 minuten om haarlem centraal te bereiken.
- ondertussen krijg je een smsje van je buren. foutcode e43 is niet verholpen. op de vraag of ze de huisbaas hebben gebeld wordt niet meer gereageerd.

zo’n dag dus.

ps. inmiddels is de monteur geweest. het warme water blijft stuk tot maandagavond.

en hij zong dit weekend vooral

dit

ik ben niet gek

maar een naïeve, zorgende, impulsieve, goedgelovige en een groot hart hebbende, sukkelige zeekoe.

damn.
vriendin d. maakte vanavond op subtiele wijze een paar dingen helder.
én ze noemde me geen zeekoe.

als u me hier ff mist de komende dagen dan zit ik in love my way, series 1, episode 8.
gegarandeerd hard janken.