the pr'muts prutst verder

mét een thema schrijven is fijn, ook al waren niet alle onderwerpen mij op het lijf geschreven.

enfin, vrijheid is het grootste goed, hoe dan ook.
- over precies 18 werkbare dagen ben ik los, klaar, vrij. ik kies ervoor dat m’n freelance project dan ophoudt. [jubel]
- groot reizen staat om de hoek: india, new guinea & new zealand. de grote opruimactie in huis is zachtjes aan begonnen. [kriebels van binnen]
- hij die ik pas ontmoette: nieuw, anders, los maar close. [warm, warmer, warmst]
- kiezen in vrijheid voor het verlaten van je geliefden. ik moet het doen, ik wil ervaren of het klopt, ooh new zealand. [au, auw, auwer, auwerder]
- volgens dan millman ben ik een 35/8 en gaat mijn leven over “om me bezig te houden met kwesties in verband met emotionele eerlijkheid, onafhankelijkheid en macht, het manifesteren van macht, autoriteit en vrijheid die is bereikt door discipline en diepgaande ervaringen”. het één na laatst genoemde onderwerp baart mij zorgen.
- het is zondag. na met vriendin/klant g. overdag gewerkt te hebben rondden we een en ander af in de kroeg. [hoe vrij, hoe fijn]

morgen start dag 18.
hallelujah.

ps. lees die andere wijven. de laatste dag, hier!

gisteren werd er geschreven over het huishouden.

ik kan u zeggen, mijn huishouden en ik zijn geen goede vriendinnen, al houd ik van mijn huis en natuurlijk is dat omgekeerd. huishouden op zich vind ik prima, uitstekend en etcetera. alleen is dat dan niet persé in mijn huis. graag doe ik dat in de kroeg, op mijn werk of op een fijn feestje.

enfin. huishouden dus.
het nodige wordt gedaan op onvaste tijdstippen en onlogische momenten. de strijkset is beschikbaar, echter nu al minstens een maand of drie ongebruikt. het hoge houten plafond heeft, als ik omhoog kijk, zichzelf versierd. ik kijk niet heel vaak omhoog.
afwassen vind ik vaak genoeglijk en da’s dan voornamelijk wegens lekkere zachte handjes en schone nagels, daarna. als het vriesvakje te veel ijs heeft en de deur niet meer dicht kan maak ik de koelkast schoon. ook de pakken yoghurt van vér over tijd, ontkomen daar niet aan.

wassen, had ik het al over wassen?
wassen vind ik fijn! zonder wasverzachter en het liefst buiten laten droog wapperen aan het balkonrekje. het afhalen en opvouwen is dan weer wat minder.

spreken van echt hekel aan elkaar hebben is overigens niet het geval. het zit ‘m meer in het geen zin hebben in elkaar of andere zaken belangrijker vinden. net als de reden waarom deze log niet gisteren verscheen…

ps. lees die andere wijven. hier!

vandaag willen de wijven verhalen over mannen.

ik zou bijna zeggen:
* niet nu, schat
* breek me de bek niet open
* en als wel, dan is internet op
* ik hád al een wijvenblog
* oeps, vergeten
* tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut – tuut
* geen hand vol, maar een land vol
* kunt u oinken?
* oink dan mee!

kortom, ik heb vandaag weinig zinvols toe te voegen…

ps. lees die andere wijven. hier!

het begon waarschijnlijk als achtjarige, toen mijn eerste kickers naast me op het nachtkastje mochten slapen. inmiddels heb ik ze in alle soorten en kleuren: schoenen zijn mijn grootste gat in den spreekwoordelijke hand.

nu staan ze hier in het groen, donkerblauw, zwart, blauw, lichtbruin, donkerbruin, rose, grijszwart, rood, bordeaux rood, cowboy, met hoge hakken, lage of geen hakken, punten of ronde neus, kistjes, gympies, hardloopschoenen, zaalvoetbalschoenen, tennisschoenen, pumps, afgelopen paren, nog niet gedragen beauties, pijnlijke en bijna elke dag draagsels.
u roept maar, ik draai er mijn hand voet niet voor om.

ooit was het zo erg dat ik ze wilden vergipsen. ik kon het niet over mijn hart verkrijgen mijn dagelijks gedragen geliefde schoeisel weg te gooien. ik zag een muur voor me waar al mijn trouwe makkers vereeuwigd zouden blijven. na wat experimenten heeft het idee de realiteit niet gehaald.

jammer, eeuwig jammer.

ps. lees die andere wijven. hier!

in het kader van de wijvenveek, geïnitieerd door lilith en i.
mijn wijflijf, een verhaal over liefde, haat en negeren.

haat
de twijfel is toegeslagen, negatieve gedachten overheersen. er is teveel, te weinig, te dik, te zacht, te dun, te wit, te rimpelig, te kort, te vlekkerig, te lang. ogen die grijs lijken terwijl ze in gelukkige staat knalblauw zijn.

negeren
er was een periode dat ik mijn lijf liet verdwijnen. ik verschrompelde. ik maakte me weg.

liefde
ze laat me alles voelen: het kijkt, voelt, vreest, hoort, lacht, huivert, droomt, denkt, leeft, hoopt, verbaast, kreunt, grinnikt, bewondert, bloost, geniet, schrikt, aanbidt, juicht, ontmoet, rilt, luistert, snikt, verlangt, verliest, zucht, fantaseert, deelt en ontdekt.
de dagen dat ik met plezier kijk naar haar vorm nemen toe. sterk, stevig, soepel, lekker, zelfs met alle rolletjes, grijze haren en een verlate jeugdpuist.

ps. lees die andere wijven. hier!

sjeesum, ik heb het weer.

op déze wordt in huize pr’muts hevig
gedroomd,
gefantaseerd,
gelustigd,
gedacht,
gegniffeld,
gewenst,
gezenuwpeest,
door het hart gegierd
ofwel
geoinkt.

het regende pijpenstelen
in haarlem
den haag
en daartussen
heen, terug, na en onderweg

12:46
ogen
koffie
grapjes
lijf
woorden
broodje
fiets
vrijdag

ik zag het wél
voel het nog

volgens mij
is het lente

mijn ZUS belde vanavond.
ze heeft twee kids maar mist de potige.

TPG post gaat mij de aan elkaar geplakte smurfin [ja, die deed het ook niet goed meer] bezorgen.
in ruil voor de potige.

sjeesum.
tsjezis.

wat je al niet doet om je 30+ collega’s jaloers te maken.
[of je neefjes blij te maken]

ps. ze wil hier graag benoemd worden.
ik vind dat wat eng, dit is een naamloos log.
maar goed.
ik heb er maar één.
en ze is mijn ZUS.
ze heeft heel veel krullen.
en binnenkort de potige.