the pr'muts prutst verder

- op moment van schrijven is het weekend!
- het is weekend!
- het is weekend!
- en in dat weekend ga ik tien filmpjes bekijken: L’Aimee, Juno, Le Voyage du ballon Rouge, TBS, Four Women, The Mourning Forest, Nothing Personal, You the Living, Go with Peace Jamil en Dagen zonder lief;
- en lekker niet aan mijn werk denken;
- en wel tussendoor met vrienden toeven, hapjes eten en borreltjes doen;
- en logeren in hotel nellebell;
- en omdat het nu weekend is season two uitkijken van lost. niet alleen sawyer maar ook john locke heeft ondertussen een warm plekje in mijn hart gekregen [terwijl ik me afvraag of dat nu wel zo verstandig is];
- jiehaa. driewerf jiehaa.
- oinkt u mee?

- de vier stukjes die ik per dag op de fiets afleg, vier keer een natte bedoening zijn;
- de blinde date, die hartstikke blind was;
- [maar gelukkig, ik ook]
- inmiddels één handschoen meedoet in een reclame;
- mijn homemade lunchpakket bij thuiskomst nog op me lag te wachten;
- ik nog steeds niet weet hoe ik makkelijk ee-tjes met accent invoeg op de mac;
- het lekkers in de koelkast verpietert omdat ik geen fut heb in koken;
- lijf en leden doodmoe zijn, maar hart en hoofd verslaafd zijn aan lost [1,8 seizoen in 5 dagen].
- en dit logischerwijsch de nachtrust geen goed doet;
- en dát terwijl er opeens allerlei webopdrachten binnenstromen en ik vier dagen per week al vast aan het klussen ben;
- één van mijn twee collega’s zomaar weggelopen is en nooit meer terugkomt;
- dat ik vrijdag, zaterdag en zondag tien films ga zien op het IFFR maar eigenlijk lost wil afkijken;
- amy waarschijnlijk hartstikke dood gaat binnenkort [auw, amy, amy, amy];
- ik 1.000 mensen moet bellen en mailen maar dat ik geen ffffffffffffffut heb.

zo, dat. nog?

dat dating-gedoe.
eerdere ervaringen [zie hier en hier] op datingsites leverde komische taferelen op.

zo ontmoette ik R. na een week of twee spannend e-mailen. amsterdammer, hip, stoer en ietwat vergeetachtig zo bleek. op de eerste live-date stonden we na vijf minuten te zoenen in z’n atelier. ‘t was een echt lekker ding, daar niet van, maar bij mij duren dat soort dingen net iets langer. toen ik niet lang na die date een mailtje kreeg die wél aan een naamgenoot en mede-date-ster, maar gezien de inhoud niet aan mij gericht was, liet ik het bij die éne date zitten.

of K., altijd onderweg.
net als ik een heuse 2CV liefhebber en vol in de microsoft ontwikkel business. gehacked online vlakbij silicon valley, om vanaf de volgende plek een ellenlange e-mail te sturen met fijne, bruikbare muziektips. dat e-mailen was leuk, erg leuk. tot ik hem ontmoette in amsterdam en me niet kon voorstellen dat hij degene was die die leuke e-mails had gestuurd. daarna spraken we elkaar niet meer [of blokte ik 'm in messenger?]

dan hadden we X. sjeesum, hoe heette hij?
niet lang gemaild, leuke pics, een redelijk verhaal en dus een ontmoeting op het strand. het feit dat ie journalist – in mijn ogen een woordenkunstenaar – was en ja, ik houd van woorden, trok me aan. die avond bleek daar echter niets van. slap geouweneel, een beetje macho loungebank hangen met een halve arm rond mijn schouders en verhalen over zijn rijtjeshuis met daarin twee kiddo’s maakten mij lauw. of was het ijskoud?

anyway.
vanavond ga ik op tip van vriendinnen een vrijgezelle jongeman ontmoeten.
ik laat het u weten.

dat je dan op zondag lekker aan het knutselen bent en het een mooi pakketje wordt met cd-tjes, een oprolbaar toetsenbord, baby-schapen-slofjes. een knorretje tutteldoek, hartjes en een lange brief. allemaal bestemd voor de young happy family in new zealand, dat afgelopen week een gezonde gezinsuitbreiding vierde.

hooray, hooray, welcome alannah may!

en dat je bij het dichtplakken van de doos danig verstrikt raakt in tape en plakband. dat je na het uit de war raken trots begint te raken op het hermetisch en waterdicht afgesloten doosje omdat je zelfs het adres waterbestendig hebt gemaakt. dat je denkt “je moet wel een enorme sukkel zijn om nu, op dit moment, terwijl de doos zelfs door de ontvangers moeilijk te openen zal zijn, ontdekt dat je iets vergeten bent om er in te stoppen”

e n d a t j e d a n d a t é n é s l o f j e z i e t l i g g e n.

damn, er zijn nog veel te veel witte vlakken.
op mijn verlanglijstje staan dit jaar india en new zealand. minstens.

doordat ik behept ben met kanker in de familie, zowel in de eerste als tweede lijn, mag ik tweejaarlijks mijn borsten laten fotograferen. daar ik absoluut geen voorkeur heb voor sadistische porno maakt dit uitje maakt mij geenszins vrolijk.

de sessie gaat zo:

• geef een hand aan de fotograaf en zeg hallo
• ontkleedt uw bovenlichaam
• loop door naar een hokje met minstens twee personen
• leg uw ene borst op een stuk plastic
• en laat ‘r goed leggen als was het geen borst
• voel hoe van bovenaf een stuk plastic langzaam uw borst gaat pletten
• door de ongemakkelijke houding kunt u niet zien dat uw borst niet meer lijkt op een borst
• uw borst zit nu gevangen tussen twee plastic platen, u kunt niet weg
• blijf zo 5 seconden vastzitten en wacht met uw wang tegen het plexiglas gedrukt
• herhaal deze serie, nu mag uw andere
• ga dan zijdelings tegen het plastic staan en reik met uw linkerarm over het plastic bord
• laat weer uw borst goed leggen
• ondertussen krijgt u een beetje een zweetlip van de onhandige houdingen en de ongemakkelijke situatie
• nu kunt u goed zien dat uw borst geen mooie peer meer is. waar het wel op lijkt is onduidelijk, maar neen, het is definitely geen borst.
• blijf weer 5 seconden vastgeklemd zitten en zucht diep
• herhaal deze serie en zucht nog maar eens
• kleed je aan
• en wacht op de uitslag

dat de uitslag weer goed was is fijn, de dokter zei zelfs dat ze pico bello in orde zijn.

kan ik u aankondigen dat vandaag mijn werkzame leven weer begint. mijn onbewuste wist dat, want deed me op wekkertijd ontwaken terwijl ik die niet gezet had. het bewuste vraagt zich af hoe de dickhead zich vandaag gaat gedragen.

wish me luck!