the pr'muts prutst verder

ondanks dat hij zwart is en ik blond, genoten we om het hardst.
hij vanwege Het Grote Avontuur Dat Park Met Bewegende Dingen En Hele Enge Honden heet, ik omdat de zon scheen en het zondagse sigaretje en de volkskrant bijlages me prima smaakten.

[klik-ker-die-klik!]

ik doe het al een half jaar niet meer, het [rectificatie: zo goed als geen] eten van vleesch of visch.
het zien van deze aflevering van de keuringsdienst van waarde gisteravond sterkt me in die beslissing. let op: het materiaal kan schokkende beelden bevatten.

ps1. het equivalent van een legbatterij voor vissen heb ik nog niet gevonden. u een idee hoe je 250.000 filets vissen in een kweekvijver noemt?
ps2. het zoveelste staaltje volksverlakkerij. een mooi voorbeeld van hoe wij met open ogen vernaggeld worden. lees: ons laten vernaggelen.

poehee, de eerste vier werkweken zijn achter de rug. en ik moet zeggen: het waren twee geweldige dagen. waarmee ik maar wil aangeven dat ze om gevlogen zijn, zélfs zonder het gevoel te hebben gehad dat ik een hele foute keus gemaakt heb. en dat ik inmiddels in het ritme zit, moge u inmiddels duidelijk zijn.

de afdeling waar ik terecht gekomen ben is er een in oprichting. dat houdt voornamelijk in dat iedereen pioneert en in dezelfde valkuilen valt en anderzijds dat 95% van de werknemers tijdelijk ingehuurd zijn. zoals m’n naaste collega’s, zoals ikzelf. de stroom nieuwe collega’s houdt niet op. en dus ook: men vertrekt. het pionieren, de traagheid en de valkuilen moede.

één van mijn directe collega’s, we noemen harry, zotte harry, is werkelijk gek. qua werk bakt ie er weinig tot niets van, als sfeermanager gooit hij echter hoge ogen. samen met, we noemen hem hank, de jongen die ik hier frederik noem en klaas wordt er elke dag stompzinnig gegeit. echt, the office of debiteuren/crediteuren kunnen een puntje zuigen aan de humor die in onze kamer ten toon gespreid wordt. enfin. dagelijks tranen met tuiten, helaas kan ik ‘t u niet na vertellen.

hank is naast grappig echt leuk. hank en ik draalden wat om elkaar heen. hier en daar een zoete blik. attenties. opveren als z’n stem in de gang te horen is. ogen, blosjes?
vandaag is hank vertrokken, de valkuilen zat.
ondanks mijn stoere gedachten vanmorgen ben ik niet verder gekomen dan een e-mail adres en een telefoonnummer.

voordat u zegt dat dat al heel wat is: u denkt toch niet dat ik nu wel durf hem te vragen iets met me te gaan drinken?

ik ben namelijk een watje.
en – op dat gebied – geen lefgozer.

én laat voor iemand met zo’n strak ritme als de mijne. [klaag, klaag, steen, been].

het goede nieuws is dat ik veel leuke dingen doe ’s avonds waar je energie van krijgt. zo wordt er aangenaam verpoosd met vriend[inn]en, zing ik er lustig op los en eet ik hapjes buiten de deur.

ik snap alleen niet dat mijn wallen dat nog niet door hebben.

voor diegenen die het nooit meemaken: om 6:13 uur is het nog pikkedonker …

alsof er gisteren een weeralarm was aangekondigd: ‘mensen, vandaag is de laatste dag dat er nog zon te zien is’.

dus eikel ik, ik eikel, toog net als de rest van nederland naar buiten. om na een half uur op het strand bij parnassia met de handen over mijn oren weg te vluchten.

strand is niet leuk als verderop in bloemendaal wat dj’s de bassen opengooien.

toen ik terug kwam van die grote trip, bleek mijn soort van vriendje, partner in crime, gevlogen. raarrrr, ik was toch degene die 2 * 16.324 km ging vliegen?

in de maanden erna zag ik ‘m minstens een keer per week, min of meer gedwongen, want de lul, de eikel, de beste jongen, werkte voor dezelfde baas als ik.
lastig, vervelend, raar. al dat was, was opeens verdwenen. én als het spreekwoordelijke toefje slagroom op de taart was hij in plaats van met mij, gaan zoenen met een dame in hetzelfde pand. pijnlijk was het dus ook. voor mij, dan.

in juli maakte ik korte metten met de situatie en besloot te kappen met het werk. niet meer naar het haagsche kantoor, niet meer geconfronteerd worden met hem die minstens vijf keer op een dag zijn heil een etage beneden ging zoeken. mijn hart maakte sprongetjes van blijdschap. ook al had ik nog geen nieuwe inkomsten in zicht, de opluchting was onbetaalbaar.

ik zei op, nam afscheid van de baas en zei niks, maar dan ook helemaal niks tegen hem. geen praatjes, geen traantjes, geen ‘oh, die goede oude tijden’, gewoon helemaal niks.
en het wrong en knarste. dit was zó niet mijn stijl. ik droomde ’s nachts over hem. over hem en haar en ik die ernaast sta. kennelijk was het nog niet af, het zat dwars, stiekem, nog steeds.

gisteren heb ik eindelijk het laatste puntje gezet. misschien niet op de meest stijlvolle manier, maar wel afdoende.

ik zeg: het is over, uit en gedaan. ik ben er klaar mee.

omdat ik er zo lekker in zit – 6:00 de wekker, 6:15 yoga, 7:25 ontbijt, 7:53 de trein, 8:36 kantoor – duik ik er nu in.

wist u dat half, wellicht driekwart, werkend nederland al tussen half acht en half negen op kantoor zit? één van mijn tijdelijke collega’s – tijdelijk, want ik ben god zij danck een freelancer – begint zelfs om half zeuven.
ik vind dat vreemd en ongelooflijk, wat dóen die mensen dan ’s avonds?

als u zo’n werkend mens bent, vertel me eens: hoe ziet uw avondprogramma eruit?